Om deze website goed te laten functioneren maken we gebruik van cookies. Meer informatie.
Maandag, 8 juni 2020

In memoriam, Jan van Beurden

Ik ben ervan overtuigd dat je zelf het goede voorbeeld moet geven
Lang voordat het eerste huis in de Reeshof werd opgeleverd - Biervlietplein nummer 10, in december 1979 - waren de van Beurdens actieve ondernemers in het gebied. Zijn ouders hadden er een kolen-/benzinebedrijf met een uitspanning waar feesten en partijen werden gehouden. ‘Ik mag zeggen dat ik de Reeshof heb zien komen’, vertelt Jan van Beurden, sinds 1973 ondernemer in de Reeshof, en sinds vier jaar raadslid in Tilburg voor OPA: Optimistisch Politiek Actief.

De hazen zien rammelen
We spreken Jan in aantocht naar de gemeenteraadsverkiezingen op 21 maart. Een vervelend virus heeft hem de afgelopen weken aan het ziekenhuisbed gekluisterd maar dat weerhoudt hem er niet van op een enthousiaste manier over "zijn" Reeshof te vertellen. Hoe de wijk in de afgelopen veertig jaar groot is geworden. ‘Ik heb de hazen nog zien rammelen in de wijk, de reeën nog zien lopen, ik heb er zelfs nog gejaagd met de boerenjachteenheid. De wijk is met horten en stoten gegroeid. De Geschworen Hoek is vrij snel gebouwd, daarna heeft het tien jaar bijna stil gelegen, omdat de oude fabrieksterreinen in de binnenstad voorrang kregen.’

De eerste Tilburgse golfvereniging
Jan maakt een opsomming van de bedrijven die hij er in de loop der jaren heeft gehad: een aantal daarvan heeft hij nu nog steeds. ‘Omdat ik nogal wat grond had liggen en de bouwontwikkeling van de Reeshof in de jaren tachtig was stopgezet, had ik die grond over. Toen heb ik de eerste Tilburgse Golfclub opgericht. We hadden meer dan vierhonderd leden. Op een gegeven moment werd die grond toch onteigend. Van de uitspanning die op het terrein stond, heb ik eerst een fitnessclub gemaakt, maar die liep overdag niet zo goed. Ik heb een adviseur ingeschakeld en die zei dat ik er het beste een Chinees restaurant in kon starten. Dat restaurant is er nu nog steeds.’

Ik doe graag dingen net iets anders
In de loop der jaren zou Jan tennisbanen aanleggen, een pizzeria beginnen, een frietkot exploiteren, een benzinestation bouwen, een carwash … De tennisbanen zijn weg, het Chinees restaurant heeft hij verkocht, het frietkot wordt verhuurd. Het benzinestation en de carwash zijn nog van hemzelf, de pizzeria wordt uitgebaat door een van zijn twee zonen. ‘Het is de fun van het ondernemen die mij drijft. Kan ik iets voor elkaar krijgen? En hoe doe ik dat dan? Ik doe graag dingen net iets anders dan een ander.’

Ze flikkeren de blikjes gewoon uit hun auto
Doordat Jan ruim een hectare grond in de Reeshof heeft waar al zijn ondernemingen zijn gegroepeerd, komt hij regelmatig met zwerfafval in aanraking. ‘Ik ben ervan overtuigd dat je zelf het goede voorbeeld moet geven. Doe je dat niet, dan zal niemand het volgen. Om een voorbeeld te geven: als iemand vroeger in de uitspanning zijn naam boven het toilet kalkte, ging ik er nog dezelfde dag met een laag verf overheen. Zo is het ook met het schoonhouden van mijn terrein. Op het terrein van de carwash is het regelmatig een zooitje. Daar komt de jeugd ’s avonds rondhangen in hun auto’s. Iedere zondagochtend ga ik daar naar toe om het op te ruimen. Ze flikkeren de blikjes gewoon uit hun auto.’

Een terreinhulp
Sinds jaar en dag heeft Jan een terreinhulp die twee halve dagen in de week zijn terrein bijhoudt. Jan: ‘Hij ruimt het zwerfafval op, leegt de prullenbakken, poetst het tankstation. En … iedere week maakt hij ook de strook langs de openbare weg schoon. Dat hoeft hij niet te doen, want het is niet mijn terrein, maar ik vind dat je verantwoordelijkheid niet precies ophoudt bij de grens van je perceel.’

Kiekzooi
In zijn columns in het Reeshof-journaal is het een regelmatig terugkerend thema geweest. En ook in het “concurrerende” wijkmagazine Focus op Reeshof heeft Jan een rubriek gehad waarin afval centraal stond: “Kiekzooi”. Jan: ‘In de rubriek riepen we mensen op om foto’s te maken van bijplaatsingen bij openbare containers. Degene die daar het meeste rotzooi fotografeerde, kreeg van mij een tegoedbon voor de pizzeria en een mooie set met een veger en een blik. Dat kostte me iedere maand wel vijftig euro, maar daar gaat toch een positief signaal van uit. Ik ben meer dan bereid om over zulke acties en initiatieven mee te denken.’