Om deze website goed te laten functioneren maken we gebruik van cookies. Meer informatie.

Wijkheld Maaike Maas

Je hoeft geen geld te doneren, het kost je niets alleen een klein beetje tijd
Wie ben je en wat doe je?
M. Ik ben Maaike Maas, 44 jaar, woon in de M-buurt en ik ben Vakdocent Beeldende Vorming.

Waarom ben je in de Reeshof gaan wonen?
M. Eind ‘99 verhuisde ik met mij vriend van Arnhem naar Tilburg. Terug naar het Brabantse land en we zochten een plek waar je een gevoel van vrijheid zou kunnen ervaren. Ons uiteindelijke huis grenzend aan het natuurgebied De Dongezone met vergezicht op de landerijen gaf dat gevoel.

Hoe kwam je in aanraking met zwerfafval?
M. Ik herinner me dat ik als kind met mijn ouders in de auto zat. Zij aten ‘Anta flu keelsnoepjes’ en gooide de snoeppapiertjes uit het raam. Ik begreep daar niets van.

Waardoor besloot je zelf in actie te komen?
M. Het wonen aan de Dongezone in de Reeshof is geweldig! Canadese ganzen, ijsvogels, kievieten, scholeksters, egels, kikkers, salamanders en Schotse Hooglanders krijg je er allemaal gratis bij. Ongelofelijk dat mensen ook in het leefgebied van die dieren afval achterlaten… of in de buurt daarvan… plastic is immers licht en waait overal heen. Toen ben ik samen met de kinderen over het hek gegaan en de boel op gaan rapen. Sindsdien ben ik er mee bezig … op en af.
Rond 2015 viel me op dat de hoeveelheid zwerfafval steeds groter werd vooral langs de weg. Ik ben op een gegeven moment uit de auto gestapt om op te ruimen. Dat hielp. Ik kon wel boos blijven op mensen die het afval op straat of in de natuur gooien, maar ik kon het ook gewoon oprapen. Als je het laat liggen en de ander de schuld geeft voelt dat ook niet goed. Dan blijft het nog liggen… of waait het water in. Het hoort er gewoon niet. Dus even oprapen die handel. Ik zie het als ieders verantwoordelijkheid om voor je omgeving te zorgen.
Op het internet zocht ik informatie en ging ik allerlei ‘groene’, duurzame initiatieven en acties volgen. In 2016 heb ik me aangesloten bij de ‘Plastic Soup foundation’. Voor mij werd daardoor het grotere geheel duidelijk en sindsdien probeer ik bewuste keuzes te maken tijdens het inkopen van voeding en spullen. Daar waar kan de ecologische voetprint zo klein mogelijk houden. En ben sindsdien ook actiever met het onderwerp in het onderwijs aan de slag gaan.

Hoe kom je tot zo’n persoonlijke invulling?
M. Dat begint bij een intense natuurbeleving, bewustwording over de grootsheid en schoonheid van de natuur en tegelijkertijd haar kwetsbaarheid. Als je die samenhang ziet ga je vanzelf respectvol om met de natuur. Wat mij betreft zouden kinderen veel meer de natuur in moeten gaan om te ervaren hoe mooi en waardevol ze is en ook hoe afhankelijk van ons. Als kinderen dat begrijpen volgt de rest vanzelf. Protect what you love! Of dat nou een strand op Ibiza is, de bossen in Canada of de natuur in de Dongevallei.

Wat voor gevoel ervaar je als je in actie komt tegen de Bende?
M. Het idee dat je iets ‘goeds’ doet voelt goed, geeft je een positief gevoel. Ik blijf gemotiveerd doordat ik, wanneer ik zwerfafval ruim, mijn ergernis erover kan beteugelen en een voorbeeld kan zijn voor andere mensen. Ook het delen van acties op Instagram en het zien van al die mensen over de hele wereld die er actief mee bezig zijn … van Nieuw Zeeland tot Noorwegen en van Hawaii tot Thailand dat werkt aanstekelijk. Bekijk het eens anders; het rapen van afval is wel het minste wat je kunt doen. Je hoeft geen geld te doneren, het kost je niets alleen een klein beetje tijd.

Heb je ideeën om de overlast van zwerfafval op te lossen?
M. Educatie! Leer, deel je kennis en praktiseer wat je hebt geleerd. Probeer je bewust te worden van het grotere plaatje. Hoe leef ik, wat draag ik bij? Positief maar ook negatief en leer daarvan. Kijk verder dan je eigen voortuintje. Het is een gedragsverandering … en dat duurt nu eenmaal een tijdje. Het weggooien van afval op de grond heeft aandacht nodig maar ook het oprapen van zwerfafval moet gewoner worden. Men ziet het toch als andermans afval maar dat zie ik niet zo. Het is van ons allemaal. Trouwens er belandt ook afval op straat door vogels die het uit de bakken halen of tijdens het ophalen van de kliko’s waait er ook regelmatig het een en ander uit de bak. Verder geloof ik erg in: Recyclen is goed maar verminderen is beter. Kijk naar de verpakkingsindustrie, het lijkt soms of we ervan afhankelijk zijn maar je kunt ook Nee zeggen. Koop alleen onverpakt voedsel, neem je eigen katoenen boodschappentas mee voor groenten, fruit en brood. Voorgesneden fruit in een plastic bak? Gemakkelijk maar is het ook echt nodig? Kun je fruit niet zelf snijden of ben je gewoon verwend? Als consument kun je écht wat doen! Er ligt zoveel onzin in de schappen van de supermarkt. Maar zolang wij consumenten het blijven kopen zal het in de schappen blijven liggen. Neem nu al dat water verpakt in plastic flessen. Hier in Nederland hebben wij prima kraanwater, niks mis mee. Ik zeg koop een herbruikbare duurzame fles en vul deze. En zo zijn er nog meer kleine simpele oplossingen waarmee je minder afval produceert.

Heb je tips?
M. Maak het de vrijwilligers die opruimen in de wijk zo gemakkelijk mogelijk. Hoe minder gedoe, hoe leuker het is om op te ruimen. Het op locatie ophalen van de gele zakken zwerfafval is daarvan een goed voorbeeld. Ik vind de campagne ‘de Bende van de Reeshof’ al een super goed initiatief! Bewustwording creëren is belangrijk. Dat is niet zomaar gebeurd dus ik hoop dat dit initiatief ook op langere termijn blijft.

Heb je een boodschap voor je mede wijkbewoners?
M. Blijf positief! Niet klagen maar even oprapen en weg ermee. Geloof in je eigen kracht. Als we allemaal een paar stuks afval per dag op zouden rapen, al is het maar 1 stuk per dag, dan komen we al een heel eind. Neem verantwoordelijkheid, doe wat je kunt maar vooral ... Altijd blijven lachen.